Stany oczekiwania i jak radzą sobie z nimi współczesne procesory
Stan oczekiwania to dodatkowy cykl zegara, który pozwala urządzeniu odpowiedzieć na żądanie procesora.
Obwody dekodujące ustawiały sygnał, aby dać pamięci potrzebny jej czas.

Obecnie procesor nie "stoi" na jednym żądaniu. Stosuje kilka technik ukrywania opóźnień:
- pamięć podręczna - większość odczytów kończy się w L1/L2/L3 (następne slajdy),
- wykonanie poza kolejnością (out-of-order) - gdy jedna instrukcja czeka na dane, procesor wykonuje następne niezależne instrukcje (okno kilkuset instrukcji),
- wiele równoległych żądań (memory-level parallelism) - rdzeń może mieć kilkanaście oczekujących chybień naraz (bufory MSHR/LFB),
- sprzętowe wstępne pobieranie (prefetching) - procesor wykrywa regularny wzorzec dostępów (np. kolejne adresy) i sprowadza dane wcześniej,
- wielowątkowość (SMT, Hyper-Threading) - gdy jeden wątek czeka, rdzeń wykonuje drugi,
- programista może sam podpowiedzieć:
prefetcht0, __builtin_prefetch.
Wniosek: dostęp sekwencyjny jest o rząd wielkości szybszy niż losowy, nawet jeśli liczba odczytów jest taka sama.