Bardzo często pisząc program nie wiemy, jak dużo obiektów będziemy potrzebowali utworzyć. Na przykład pisząc program dla banku nie możemy zakładać, że bank może obsłużyć co najwyżej 10000 kont. A może 1000000?

Wskaźniki pozwalają na dostęp do dowolnego obszaru pamięci - mogą pokazywać na obiekty, których istnienie nie było znane w czasie kompilacji. W trakcie wykonywania programu możemy zażądać od systemu operacyjnego przydziału pewnej ilości pamięci. Jeśli w systemie jest jeszcze dostępna wolna pamięć, zostanie ona zarezerwowana a jej adres będzie zostanie przekazany do procesu, który zgłosił żądanie przydziału pamięci.

Takie obiekty będziemy nazywać dynamicznymi. Mogą być one powoływane w dowolnym momencie i usuwane z pamięci w każdym innym miejscu programu. Dostęp do takich obiektów mamy tylko za pomocą wskaźników i referencji (o tym za chwilę).

Do alokacji pamięci na stercie można użyć operatora new (to jest z C++).

int* obiekt = new int;
int* tablica = new int[50];
int* p= new int[i];

• pierwsza linia przykładu to żądanie zarezerwowania pamięci dla jednego obiektu typu int. Jego adres zostanie zapamiętany w zmiennej wskaźnikowej obiekt
• Druga linia programu przykładu to żądanie zarezerwowania pamięci dla tablicy 50 obiektów typu int
• W trzeciej linii przykładu również żądamy przydziału pamięci - tym razem jej wielkość nie jest znana w czasie kompilacji. Aktualna wartość zmiennej i (typu int) określa, ile pamięci potrzebujemy.

Usuwanie obiektów:

Obiekty zarezerwowane za pomocą new należy oddać do dyspozycji systemu operacyjnego przed zakończeniem programu (w dowolnym momencie, jeśli już przestają nam być potrzebne). Służy do tego operator delete

delete obiekt;
delete []tablica; // nie podajemy rozmiaru usuwanej tablicy!
delete []p;