Argument formalny funkcji może być poprzedzony modyfikatorem const. Oznacza to, że po wywołaniu nie będzie można modyfikować takiego argumentu.

void f(const int& x, const int* y, const int z)
{
  x += 5;  // BŁĄD kompilacji, x jest stałą referencją
  *y += 5; // BŁĄD kompilacji, y jest wskaźnikiem do stałej
  z += 5;  // BŁĄD kompilacji, z jest stałą
  y += 5; // przesunięcie wskaźnika jest poprawne
}

Definiując funkcję należy zdecydować, w jaki sposób argumenty będą do niej przesyłane - przez wartość wskaźnik, czy referencję. Można stosować się do poniższych ogólnych zaleceń, ale są od nich liczne wyjątki

• obiekty typów wbudowanych zwykle przesyłamy przez wartość. Jest to o wiele szybsze niż dostęp za pomocą wskaźnika czy referencji
• obiekty typów wbudowanych przesyłamy przez referencję, jeśli chcemy modyfikować oryginalne obiekty
• tablice przesyłamy z użyciem wskaźnika do stałej (const T* tab), jeśli w funkcji nie modyfikujemy elementów tablicy
• obiekty typów zdefiniowanych przez użytkownika (na przykład obiekty klasy bibliotecznej string) zwykle przesyłamy przez referencję, aby uniknąć ich kopiowania. Jest to najczęstszy sposób używania referencji.
• obiekty typów zdefiniowanych przez użytkownika zwykle przesyłamy przez stałą referencję, jeśli tylko obiekt nie jest modyfikowany wewnątrz funkcji (jest tylko odczytu).

Przykład - modyfikator const w argumentach funkcji